Herdenken blijft van belang: bijzondere oorlogsverhalen van toen en nu

Vandaag herdenkt Nederland de orlogsslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en alle oorlogen en vredesoperaties daarna. En dat thema blijft spelen onder jong en oud. Bijvoorbeeld voor basisschoolleerling Yannick uit Hoorn, die het belangrijk vindt om te blijven praten over de oorlog. "Ik heb er niet altijd zin in, en ik vind het niet altijd heel leuk. Maar toch moet het dus gebeuren", vertelt de leerling.  Op de Montessorischool in Hoorn volgt Yannicks klas een les over de Tweede Wereldoorlog, en in dit geval over de NSB. Zijn betovergrootouders zaten daarbij. Hun zoon, de overgrootopa van Yannick, meldde zich aan bij het verzet. "Hij vond die Duitsers helemaal niks." Hij vertelt een verhaal over zijn opa, die soms op de fiets van Hilversum naar Enk huizen moest, om aan eten te komen. En dat deed hij op een fiets met houten banden. Toen hij een keer aangehouden werd, namen de Duitsers al het eten mee. "Ik moet soms ook wel een beetje huilen van binnen als ik denk aan alles dat is gebeurd", zegt Yannick bedroefd.  100-jarige verzetsheldin Onder de mensen die de oorlog actief hebben meegemaakt, is 4 mei des te belangrijker. Zoals voor de 100-jarige Marie Blommaart uit Westzaan, die dit jaar door corona al voor de tweede keer geen gastlessen kan geven over haar ervaringen tijdens de Tweede Wereldoorlog.  Toen Marie 19 was, brak de oorlog uit. "We zijn nooit bewust het verzet in gegaan, we rolden er als gezin gewoon in. Wij hielpen mensen en hadden geen idee dat we in het verzet terecht kwamen."  Toch zou ze het allemaal zo weer over doen. Maar dan wel op een iets andere manier. "Ik ging talloze keren op de fiets met de pont naar Goes om voedselbonnen te regelen. Dat moest wel opvallen natuurlijk", vertelt Marie. Ze wordt in september 1943 verraden door iemand die doorslaat bij zijn verhoor. Ze komt terecht in kamp Haaren, een gevangenis van de Sicherheitsdienst (SD). Na maanden wordt ze plotseling overgebracht naar het concentratiekamp in Vught.  Nu vertelt ze dus op scholen wat zij allemaal heeft meegemaakt. Het liefst aan leerlingen op het voortgezet onderwijs, want "aan kinderen van groep 7 en 8 kun je niet alles vertellen. Niet die afschuwelijke dingen die ik heb meegemaakt." Uitgezonden naar Joegoslavië  Militair Miriam Hoorenman is, toen ze slechts 20 jaar oud was, uitgezonden naar Joegoslavië. In 1994 wordt ze daar vier maanden lang gestationeerd en maakt ze van dichtbij mee wat oorlog met mensen doet. Daarom is de herdenking op 4 mei voor groot belang van haar. "Herdenken vind ik héél belangrijk", vertelde ze eerder aan NH Nieuws. "Er zijn zo veel mensen die hun leven hebben gegeven voor mijn vrijheid. Dat mag nooit vergeten worden", zegt veteraan Miriam Hoorenman stellig. De 16-jarige Miriam gaat begin jaren negentig bij de Defensie en wordt in Duitsland gestationeerd. Een missie naar Joegoslavië klinkt voor haar als een avontuur, maar van veel erg veel actie kwam het voor Hoorenman persoonlijk niet. Ze zat in kamp Lukavac. "Ik had feitelijk een beetje een bureaubaan. Ik zat op kantoor en zorgde ervoor dat de monteurs al hun boutjes en moertjes kregen, de gereedschappen en dergelijke." Toch was het met een 'kantoorbaan' wezenlijk anders dan werken op de kazerne. "Er werd constant geschoten, je moest altijd uitkijken, en had altijd je wapen bij je." Miriam deed mee aan ons NH Panel, waarin we jullie vroegen of we moeten blijven herdenken op 4 mei, en wat het belang van die dag is. Ondanks dat er veertien militairen sneuvelden in voormalig Joegoslavië, destijds Miriams collega’s, draait 4 mei voor haar vooral om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog.

Geplaatst op dinsdag 4 mei 2021.