Luisteren

Even naar iemand luisteren is niet moeilijk, maar dankbaar.

Luisteren

Gehaast gooi ik mijn wekelijkse boodschappen op de band bij de supermarkt. Boodschappen doen is niet mijn favoriete klusje. En zeker niet op vrijdag tussen de middag. Niks Mindful, maar op de automatische piloot. De caissière bleef vriendelijk. Ook als ik bijna panisch in mijn portemonnee zoek naar mijn bankpasje. Ik voel de hete adem van degene die na mij aan de beurt is al in mijn nek. Getver! Maar goed, ook deze dame vindt boodschappen doen waarschijnlijk net als ik; een drama. Zo snel mogelijk prop ik alles in 4 boodschappen tassen, waardoor er een pak koek onderop beland. Helaas is de koek niet appelsap proef. Het zweet begint mij inmiddels aardig uit te breken. Zeker als ik zie dat er weer iemand op mij moet wachten, omdat ik mijn laatste boodschappentas nog aan het vullen ben. Mijn hoofd is alweer met andere dingen bezig, dingen die ik vandaag op mijn “vrije dag” absoluut moet doen van mijzelf. Ondertussen bots ik in volle vaart met mijn karretje tegen iemand op. Ik mompel een verontschuldigend;” sorry !” In een record tempo probeer ik mij deze drukke, met mensen en harde muziek overladen supermarkt te ontvluchten. En daar zag ik hem zitten. Een leuk jochie van een jaar of 10 met een zeer open blik in zijn ogen. Hij zat alleen aan een tafeltje bij de viswinkel .Hij bleef rustig kijken naar al die drukte. Een big smile sierde zijn gezicht. Ik zag ook dat hij verwoede pogingen deed om oogcontact te krijgen met ieder die daar rondliep. Het lukte niet. Het was een aandoenlijk gezicht. Een spanning viel van mij af bij het zien van dit tafereeltje. Als door een onzichtbare hand geleid liep ik naar hem toe. Hebbes! “Mevrouw mevrouw, luister es.” Heel enthousiast begint hij te vertellen. “Ik heb van pappa een politie auto gekregen.” “Goh” reageerde ik, “wat zul je er blij mee zijn zeg!” Ja, vertelde hij vol trots, “weet u waarom?” Nee, dat wist ik natuurlijk niet.

“Omdat ik mij zo goed gedragen heb op school en ook thuis. Ik heb er heel erg mijn best gedaan hoor.” Z’n ogen glunderde en hij keek mij verwachtingsvol aan. “Geweldig,” reageerde ik enthousiast. “We moeten em nog in elkaar zetten hoor,” schalde zijn heldere stemmetje door het winkelcentrum. “Oh wat leuk, was mijn reactie, is het een politie auto van lego?” “Nee hoor, het is een hele mooie van playmobiel.” Het enthousiasme en de trots straalde er echt van af. Wat was dit geweldig en ook ontroerend om te zien. Ik genoot echt van zijn opgetogen smoeltje. Het gezicht van een kind wat in de volksmond een downy genoemd wordt.” En nu ga ik ook nog lekker vis eten.” “Wat zul jij vandaag een fijne dag hebben.” Hij dacht even na en vond dat ik daar helemaal gelijk in had. Een sliertje speeksel liep langs zijn kin.

Op dat moment verslapte zijn aandacht en keek hij in de richting van zijn vader. Hij had gezegd wat hij te zeggen had . Zomaar even aan een vreemde zijn verhaal kwijt gekund, vol trots en enthousiasme. Iemand die even tijd voor hem had en naar hem luisterde. “Ik ga weer hoor, zei ik, doei.” Hij stak zijn hand op, “doei mevrouw doei.” Ik hoorde zijn stem nog lang naklinken. Mijn laatste spanning gleed helemaal van mij af, en ik voelde mij fantastisch! Wat een onverwacht geluksmoment. Mijn dag kon niet meer stuk.

Dit moeten we vaker doen, zomaar even naar iemand luisteren, zonder oordeel met acceptatie en volle aandacht. Na een paar minuten gaan 2 mensen die elkaar niet kennen, met een warm en tevreden gevoel weer hun eigen weg, met een hart dat aangeraakt is. www.debloggendeboeddha.nl

Geplaatst op zondag 7 april 2019.

Over De Bloggende Boeddha

Dit bericht is geschreven door De Bloggende Boeddha. Het bedrijf valt onder tekstschrijver uit Zaandam. Trefwoorden van De Bloggende Boeddha uit Wormer : blogger, boeddhisme, mindfulness trainingen, boeddhistische psychologie, jon kabat-zinn, blog over boeddhisme, knipoog naar boeddhisme .

Lees meer over De Bloggende Boeddha.